این داستان فری شاطر هم خیلی دیر به دیر میرسم بنویسم.زندگی و نشریه و فیلم و کار و … واسه آدم وقت و دل و دماغ و … نمیذاره که…

به اونجا رسیدیم که فری رو انداختن تو قایق…

قایقشون میرفت و اون جایی رو نمیدید…تا اینکه رفتن توی یه جایی شبیه غار…

بالاخره پیادشون کردن و همه رو با هم به سمتی میبردن.بعد از چند دقیقه همه سر از یه سالن بزرگ درآوردن…

فری(تو ذهنش):نمیدونستم آدم میخواد بیاد تو مجلس اینهمه سختی باید بکشه!!!تازه اون هم به زوره…

همه منظم نشستن و کلی آدم هم مراقبشون بودن…بعد از چند دقیقه رییس مجلس وارد شد!!!

رییس مجلس همون خانومه بود که چادر گل گلی به کمرش بسته بود…و حالا میخواست واسه یه جماعت دهن بسته صحبت کنه…

-سلام بر همگی.امیدوارم تا اینجا از سفرتون لذت برده باشین.مسلما فهمیدین که اینجا جای خوش گذرونی نیست و شما ها هم هری پاتر نیستین که به یه مسافرت جادویی اومده باشین.اینجا یه منطقه نظامی بزرگه که ما اسمشو گذاشتیم مثلث اژدها…و من ننه تناردیه فرمانده این دژ محکم نظامی هستم…

اینا رو که گفت فری کلی سوال تو ذهنش مطرح شد ولی دهنش بسته بود و حرفی نمیتونست بزنه…بعد از تموم شدن حرفای ننه تناردیه همه رو بردن به جایی مثل زندان و دست و پا و دهنشون رو باز کردن…

فری:کاش حداقل یه هم اتاقی درست و حسابی گیرمون بیاد…

-سلام جوان…

-ای بابا باز این یارو اومد…

-نه بابا بارون کجا بود؟؟

-ای بابا…

-پسرم تو این سلول بقلی یه خانوم باشخصیت بود.میشه واسم بری خواستگاریش؟

-پدرجان شما اگه تو شهر هم بودین این کارتون سوال برانگیز بود،الان توی زندان موقع زن گرفتنه؟؟؟

پیر مرد یهو یه چک میزنه تو گوش فری…

-ببخشید حاج آقا…من در حدی نبودم که این حرفا رو بزنم…

-این چک رو زدم تا دیگه بهم نگی شر…

-(ای بابا یکی یه سمعک بده به این…)

-چی تو ذهنته پسر؟میری یا بگم مامور زندان بره؟

-(با فریاد) حاج آقا یه چند روز دندون رو جیگر بزار تا طرفو بیشتر بشناسیش.بعدا میرم واست خواستگاری…

-هو مگه من کر هستم؟آروم هم میگفتی میفهمیدم…

فری میره سمت در سلول…

-نگهبان…

-چیه چی میگی؟

-ببخشید من مریضم.میخوام قرصامو از تو کیفم بیارم.

-ما اینجا همه نوع قرص داریم.بگو چی بود؟

-والا نمیدونم.اسمشو نگاه نکردم.

-کیفا و چمدونا توی یه جای حفاظت شدس.نمیتونی بری اونجا.

-اینجا چقدر بهت حقوق میدن؟

-میخوای رشوه بدی؟

-رشوه نه ولی اگه کمکم کنی یه چیزی از تو کیفم وردارم،یه چیز خیلی خوب بهت میدم که با فروشش تا آخر عمر راحت زندگی میکنی…

-چی مثلا؟

-یه سنگ خیلی گرون…آوردیمش ژاپن آبش کنیم که اینجا گرفتار بشیم.

-آوردین؟

-آره،من و بابام…

-روش فکر میکنم ببینم چی میشه…

-ممنون…

-ولی بهت قول نمیدم…

وقتی مامور رفت، یهو نگاه فری افتاد به یه نفر که داشتن میبردنش تو سلول بغلی.یه دختر جلف بود که هی جیغ میزد.

-اگه بابام بفهمه منو آوردین اینجا تیکه پارتون میکنه.شما نمیدونید من کی هستم!هی!تو!افغانی!چیو نگاه میکنی؟پسره ی ندید بدید!

فری کلی بهش برخورد.درسته نونوا هست و سر و وضعش زیاد جالب نیست ولی اون بهش توهین کرد.

موقع شام شد و همه به سمت سالن به راه بودن.جلوی فری به ترتیب پیرمرد و پیرزنه بودن…ولی آخرین نفر صف بود…

-شانس ما همیشه گنده.تو زندون هم نفر آخریم…

یهو یکی از پشت دهن فری رو میگیره و میبردش توی یه اتاق.پیر مرد و پیرزن هم که حواسشون به هم بود و متوجه چیزی نشدن…

ادامه دارد و امیدوارم ادامه اش را زودتر بنویسم…

مصیبت وارده به دوست عزیزمان متین ارشادی را به ایشان و خانواده محترمشان تسلیت میگوییم.انشالله خدا به این خانواده داغدار صبر جزیل عطا کند.

سردرگمی من در درستی یا نادرستی امور مشهود است.اتفاقات زیادی از سال گذشته تا امسال رخ داده است.ولی اگر بخواهم کسی را متهم کنم، این خود من هستم.من هستم که نمیتوانم خوب ر از بد تشخیص دهم.من هستم که در حالی که نمیدانم کسی خوب است یا بد، به او رای دادم.من هستم که نمیدانم چه کسی راست میگوید، چه کسی دروغ.چه کسی امامی است و چه کسی غیر امامی.من هستم که نمیدانم اگر امام بود، اینان کدام سوی میرفتند… من هستم که نمیدانم تشبیه نوه امام به فرزند نوح درست است یا به امام حسن.نمیدانم آیا او همانند فرزند ناخلف نوح مسیرش را اشتباه رفته یا مثل امام حسن بعد از فوت جدش مظلوم واقع گشته.ولی یک چیز را میدانم.این را که وقتی صاحبخانه درون خانه مهمان دارد، از در وارد نمیشوم و به صورت او سیلی نمیزنم.زیرا هم خود را تباه کرده ام و هم حرمت صاحبخانه را نگه نداشته ام.میدانم که در روز ۱۴ خرداد عده ای هم خود را در برابر چشم جهانیان ضایع کردند و هم حرمت فرزند امام را شکستند.حتی اگر فرزند نوح بود این کار را نباید میکردند.چون که نوح هم در برابر چشمان همه، سعی در نجات فرزند خویش داشت و همه او را دوست داشتند و از مرگش غمگین شدند.

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است:

با دوستان مروت

با دشمنان مدارا

اللهم عجل لولیک الفرج … واجعلنا من انصاره و اعوانه …

>
محسن

امّا، از آنچه که شاگردان “از لحاظ موسیقی به مبارزه فرا خوانده شده” می‌خوانمشان سهمی داشته‌ام. یکی از این قبیل شاگردان رابی بود. رابی یازده سال داشت که مادرش (مادری بدون همسر) او را برای گرفتن اوّلین درس پیانو نزد من آورد. برای رابی توضیح دادم که ترجیح می‌دهم شاگردانم (بخصوص پسرها) از سنین پایین‌تری آموزش را شروع کنند. امّا رابی گفت که همیشه رؤیای مادرش بوده که او برایش پیانو بنوازد. پس او را به شاگردی پذیرفتم. رابی درس‌های پیانو را شروع کرد و از همان ابتدا متوجّه شدم که تلاشی بیهوده است. رابی هر قدر بیشتر تلاش می‌کرد، حس‌ّ شناخت لحن و آهنگی را که برای پیشرفت لازم بود کمتر نشان می‌داد. امّا او با پشتکار گام‌های موسیقی را مرور می‌کرد و بعضی از قطعات ابتدایی را که تمام شاگردانم باید یاد بگیرند دوره می‌کرد.

در طول ماهها او سعی کرد و تلاش نمود و من گوش کردم و قوز کردم و خودم را پس کشیدم و باز هم سعی کردم او را تشویق کنم. در انتهای هر درس هفتگی او همواره می‌گفت، “مادرم روزی خواهد شنید که من پیانو می‌زنم.” امّا امیدی نمی‌رفت. او اصلاً توانایی ذاتی و فطری را نداشت. مادرش را از دور می‌دیدم و در همین حدّ می‌شناختم؛ می‌دیدم که با اتومبیل قدیمی‌اش او را دم خانهء من پیاده می‌کند و سپس می‌آید و او را می‌برد. همیشه دستی تکان می‌داد و لبخندی می‌زد امّا هرگز داخل نمی‌آمد.

یک روز رابی نیامد و از آن پس دیگر او را ندیدم که به کلاس بیاید. خواستم زنگی به او بزنم امّا این فرض را پذیرفتم که به علّت نداشتن توانایی لازم بوده که تصمیم گرفته دیگر ادامه ندهد و کاری دیگر در پیش بگیرد. البتّه خوشحال هم بودم که دیگر نمی‌آید. وجود او تبلیغی منفی برای تدریس و تعلیم من بود.

چند هفته گذشت. آگهی و اعلانی دربارهء تک‌نوازی آینده به منزل همهء شاگردان فرستادم. بسیار تعجّب کردم که رابی (که اعلان را دریافت کرده بود) به من زنگ زد و پرسید، “من هم می‌توانم در این تک‌نوازی شرکت کنم؟”. توضیح دادم که، ” تک‌نوازی مربوط به شاگردان فعلی است و چون تو تعلیم پیانو را ترک کردی و در کلاسها شرکت نکردی عملاً واجد شرایط لازم نیستی.” او گفت، “مادرم مریض بود و نمی‌توانست مرا به کلاس پیانو بیاورد امّا من هنوز تمرین می‌کنم. خانم آنور، لطفاً اجازه بدین؛ من باید در این تک‌نوازی شرکت کنم!” او خیلی اصرار داشت.

نمی‌دانم چرا به او اجازه دادم در این تک‌نوازی شرکت کند. شاید اصرار او بود یا که شاید ندایی در درون من بود که می‌گفت اشکالی ندارد و مشکلی پیش نخواهد آمد. تالار دبیرستان پر از والدین، دوستان و منسوبین بود. برنامهء رابی را آخر از همه قرار دادم، یعنی درست قبل از آن که خودم برخیزم و از شاگردان تشکّر کنم و قطعهء نهایی را بنوازم. در این اندیشه بودم که هر خرابکاری که رابی بکنم چون آخرین برنامه است کلّ برنامه را خراب نخواهد کرد و من با اجرای برنامهء نهایی آن را جبران خواهم کرد.

برنامه‌های تکنوازی به خوبی اجرا شد و هیچ مشکلی پیش نیامد. شاگردان تمرین کرده بودند و نتیجهء کارشان گویای تلاششان بود. رابی به صحنه امد. لباسهایش چروک و موهایش ژولیده بود، گویی به عمد آن را به هم ریخته بودند. با خود گفتم، “چرا مادرش برای این شب مخصوص، لباس درست و حسابی تنش نکرده یا لااقل موهایش را شانه نزده است؟”

رابی نیمکت پیانو را عقب کشید؛ نشست و شروع به نواختن کرد. وقتی اعلام کرد که کنسرتوی ۲۱ موتزارت در کو ماژور را انتخاب کرده، سخت حیرت کردم. ابداً آمادگی نداشتم آنچه را که انگشتان او به آرامی روی کلیدهای پیانو می‌نواخت بشنوم. انگشتانش به چابکی روی پرده‌های پیانو می‌رقصید. از ملایم به سوی بسیار رسا و قوی حرکت کرد؛ از آلگرو به سبک استادانه پیش رفت. آکوردهای تعلیقی آنچنان که موتزارت می‌طلبد در نهایت شکوه اجرا می‌شد! هرگز نشنیده بودم آهنگ موتزارت را کودکی به این سن به این زیبایی بنوازد. بعد از شش و نیم دقیقه او اوج‌گیری نهایی را به انتهی رساند. تمام حاضرین بلند شدند و به شدّت با کف‌زدن‌های ممتدّ خود او را تشویق کردند.

سخت متأثّر و با چشمی اشک‌ریزان به صحنه رفتم و در کمال مسرّت او را در آغوش گرفتم. گفتم، “هرگز نشنیده بودم به این زیبایی بنوازی، رابی! چطور این کار را کردی؟” صدایش از میکروفون پخش شد که می‌گفت، “می‌دانید خانم آنور، یادتان می‌آید که گفتم مادرم مریض است؟ خوب، البتّه او سرطان داشت و امروز صبح مرد. او کر مادرزاد بود و اصلاً نمی‌توانست بشنود. امشب اوّلین باری است که او می‌توانست بشنود که من پیانو می‌نوازم. می‌خواستم برنامه‌ای استثنایی باشد.”

چشمی نبود که اشکش روان نباشد و دیده‌ای نبود که پرده‌ای آن را نپوشانده باشد. مسئولین خدمات اجتماعی آمدند تا رابی را به مرکز مراقبت‌های کودکان ببرند؛ دیدم که چشم‌های آنها نیز سرخ شده و باد کرده است؛ با خود اندیشیدم با پذیرفتن رابی به شاگردی چقدر زندگی‌ام پربارتر شده است.

خیر، هرگز نابغه نبوده‌ام امّا آن شب شدم. و امّا رابی؛ او معلّم بود و من شاگرد؛ زیرا این او بود که معنای استقامت و پشتکار و عشق و باور داشتن خویشتن و شاید حتّی به کسی فرصت دادن و علّتش را ندانستن را به من یاد داد.

رابی در آوریل ۱۹۹۵ در بمب‎گذاری بی‎رحمانهء ساختمان فدرال آلفرد مورای در شهر اوکلاهما به قتل رسید

و حالا داستان!به اونجا رسیدیم که فری برای رفتن به ژاپن سوار هواپیما شد… اینم ادامه ی داستان پس از وقفه ای طولانی…

پیرمرد داشت میخوابید که مهماندار اومد و ادا و اصولش رو شروع کرد.

فری:حاج آقا پاشو اینا رو باید یاد بگیری!

حاج آقا:استغفرا… این دیگه چه وضعشه.اون دفعه هم که میخواستیم بریم کربلا یه خانومه اومد و از این کارای قبیح کرد.

فری:حاج آقا داره آموزش میده

حاج آقا:یعنی چی آموزش میده؟؟؟خودش کمه به بقیه هم آموزش میده؟

فری:حاج آقا بی خیال.بخواب.کمربندتو قبل خواب ببند!(اول ایمنی بعد داستان) …

هواپیما راه میافته و از زمین بلند میشه.

-ها … خوش وگذره؟

-کیه؟ -اگر وفهمیدی!!؟؟سنگم دیگه!!!

-کوشی؟

-توی کیف حاج آقا بیدم.حاج آقا منه از میرزا قاسم خریده بید وبره جاپون آبم کنه.

-میخوای نجاتت بدم؟

-نه لازم نبید.من خودم نجات پیدا خواهم کرده بید.

-چـــــــــی میــــــــگـــــــــی!!!

-همین که وگفتم. …

موقع ناهار شد و همه گشـــــــــــــــــنه،منتظر ناهار بودن.میزاشون رو باز کردن و مهماندار بشقاب واسشون آورد!!!

-عجب…از کی تا حالا تو هواپیما با بشقاب چینی غذا میدن؟؟؟ یه خانومه که چادر گل گلیش رو دور کمرش بسته بود ظاهر شد و یه قابلمه بزرررررررررگ دستش بود.یه آقاهه هم پشتش بود که انگار شوهرش بود و اونم یه قابلمه کوچیکتر دستش بود.دونه دونه تو بشقاب هر کی برنج و خورشت قیمه میریختن و میرفتن.

غذا خوردن مهمونا که تموم شد صف طویلی جلوی WC شکل گرفته بود که تا پشت کابین خلبان ادامه داشت.هر کس هم از دسشویی بیرون میومد دعوتش میکردن به کابین انتهایی واسه چای. فری هم توی صف وایساد و کم کم جلو رفت.

-خدا رو شکر بالاخره به دسشویی رسیدم،کم مونده بود…

فری بعدش به سمت چای روانه شد و پس از اینکه وارد کابین آخر شد با تعجب دید که هیشـــکی اونجا نیست…ییهو ۲نفر گنده از پشت گرفتنش و جلوی دهنش رو گرفتن و به سمت انتهای هواپیما بردنش… فری واقعا ترسیده بود و نمیدونست قراره چی به سرش بیاد که ییهو دید که درب پایین هواپیما بازه و فهمید که دیگه آخر کاره …

توی دلش میگفت : ای سنگ لعنتی حتما توش ضبط صوت بوده و من نمیدونستم.چقدر من ساده و احمقم.اینا با مامان بابای من خصومت شخصی داشتن،منم دارن میکشن!!!

و دیگر فری لحظات پایانی عمرش را سپری میکرد … همینطور که فری حاج و واج مونده بود یه کوله پشتی انداختن پشتش و بهش گفتن:

-هر موقع احساس خطر کردی این نخ رو بکش!!!یاح یاح یاح یاح!!!

و فری رو پرت کردن پایین.داشت از ترس سکته میکرد و مونده بود چیکار کنه.بعد یاد نخ افتاد…نخ رو هر چی میکشید هیچی نمیشد.ارتفاع کم و کمتر میشد که ییهو یه صدای دینگ اومد و بالاخره چترش باز شد.تازه فهمید که چتره خودش بعد از یه مدت زمان باز میشده…آروم آروم اومد پایین و افتاد وسط دریا…به زور خودشو روی آب نگه داشته بود و یه نگاه که به اطراف کرد دید کلی قایق دور و نزدیک هستن و دارن بقیه مسافرا رو از آب میگیرن.

فری کلی داد و بیداد کرد و یه قایق بهش نزدیک شد.دستش رو گرفتن و سوار قایقش کردن.

-خدا خیرتون بده.یه عده از خدا بی خبر یه شوخی بی مزه با مسافرا کردن و همه رو ریختن تو آب.خوب شد شماها اینجا ماهی گیری میکردین وگرنه اونایی که شنا بلد نبودن تلف میشدن.

-آخـــــــــی.سردت که نیست؟میخوای لباسمو بدم تنت کنی؟

-خدا خیرت بده جوونمرد.دستت درد نکنه،دارم یخ میکنم.ممنون میشم.

-ببندین این دهنشو،زیادی حرف میزنه.

-نه جون مادرت من نفس… …. …. .

-آهان.این شد.ببین جوجه!اینجا واسه تو و امثال تو آخر دنیاس.هیشـــــــکی نیست که به دادت برسه.وسایل ارتباطی مرتباطی هم بدردت نمیخوره.هر چند اگه داشته باشی هم الان سالم نمونده.خالیش کنید…

همه لباسای فری رو خالی کردن و دست و پاشو بستن و درازکش گذاشتنش گوشه ی قایق.ییهو دید که اون پیرمرده هم سوار قایق شد.

-(تو دل فری:ای پیرمرد ناجنس!اگه میدونستم اون سنگ قلابی کار خودته،عمرا … عمرا چی آخه؟؟؟ بالاخره که منو مینداختن تو آب!!!)

یهو دید که پیرمرد هم همون بلاها رو سرش آوردن و انداختنش کنار فری… در حالی که دهن هر دوشون بسته بود فری شروع کرد به صحبت…

-ولام حاو آوا (سلام حاج آقا)

-ونام؟ (زنام؟)

-ونام نه،ولام (زنم نه،سلام)

-ووام؟ (لبام؟)

-ویویا واو آوا (بی خیال حاج آقا)

-ها؟؟؟

فری روش رو برگردون و بی خیال این یارو شد.تو دلش از خودش بدش اومد که به پیرمرد تهمت زده.ولی ماجرای واقعی چی بود؟؟؟