من یک مخالف بدی هستم، نه موافق موسوی.
سردرگمی من در درستی یا نادرستی امور مشهود است.اتفاقات زیادی از سال گذشته تا امسال رخ داده است.ولی اگر بخواهم کسی را متهم کنم، این خود من هستم.من هستم که نمیتوانم خوب ر از بد تشخیص دهم.من هستم که در حالی که نمیدانم کسی خوب است یا بد، به او رای دادم.من هستم که نمیدانم چه کسی راست میگوید، چه کسی دروغ.چه کسی امامی است و چه کسی غیر امامی.من هستم که نمیدانم اگر امام بود، اینان کدام سوی میرفتند… من هستم که نمیدانم تشبیه نوه امام به فرزند نوح درست است یا به امام حسن.نمیدانم آیا او همانند فرزند ناخلف نوح مسیرش را اشتباه رفته یا مثل امام حسن بعد از فوت جدش مظلوم واقع گشته.ولی یک چیز را میدانم.این را که وقتی صاحبخانه درون خانه مهمان دارد، از در وارد نمیشوم و به صورت او سیلی نمیزنم.زیرا هم خود را تباه کرده ام و هم حرمت صاحبخانه را نگه نداشته ام.میدانم که در روز ۱۴ خرداد عده ای هم خود را در برابر چشم جهانیان ضایع کردند و هم حرمت فرزند امام را شکستند.حتی اگر فرزند نوح بود این کار را نباید میکردند.چون که نوح هم در برابر چشمان همه، سعی در نجات فرزند خویش داشت و همه او را دوست داشتند و از مرگش غمگین شدند.
آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است:
با دوستان مروت
با دشمنان مدارا
اللهم عجل لولیک الفرج … واجعلنا من انصاره و اعوانه …